Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 24 Μαΐου 2010
Γιατί ΑΠΕΤΥΧΕ το οικονομικό μοντέλο της Ελλάδας ??
Η κεντρική οργανωτική αρχή της Ελληνικής κοινωνίας ήταν πάντοτε το πελατειακό σύστημα-ένα σύστημα όπου η πολιτική υποστήριξη παρέχεται με αντάλλαγμα υλικά οφέλη. Σε αυτά τα πλαίσια ο ρόλος του κράτους ως του διανεμητή προσόδων σε διάφορες ομάδες και άτομα είναι καθοριστικός. Όπως αναφέρει ο αριστερός ιστορικός Κώστας Βεργόπουλος: «Η θεμελιώδης δομή της Ελλάδας δεν υπήρξε ποτέ η αστική κοινωνία αλλά το κράτος. Από τα μέσα του 19ου αιώνα τίποτα δεν μπορούσε να γίνει στην Ελλάδα χωρίς να περάσει από τον κρατικό μηχανισμό».
Στον Αγγλοσαξονικό κόσμο το κράτος πάντοτε θεωρείτο σύμφωνα με τον Locke ο προστάτης ορισμένων δικαιωμάτων, το κυριότερο των οποίων ήταν το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας. Αυτή η θεώρηση εναρμονιζόταν με την ύπαρξη μιας κυρίαρχης τάξης που είχε ίδια συμφέροντα σε μεγάλες γαιοκτησίες. Στην Ελλάδα όμως η κοινωνικοί ομάδα που ανέλαβε την εξουσία μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους ήσαν οι προεστοί των οποίων η δύναμη δεν πήγαζε από την ιδιοκτησία της γης αλλά από το γεγονός ότι ήσαν οι συλλέκτες φόρων για τα αφεντικά τους, τούς Οθωμανούς. Έτσι στην Ελλάδα η κυρίαρχη τάξη που προέκυψε μετά την ανεξαρτησία δεν έβλεπε το κράτος ως ένα μέσο για την προστασία προϋπαρχόντων περιουσιών αλλά ως την κύρια πηγή εισοδήματος της.
Παράλληλα η κατάληψη του κράτους έγινε ο κύριος μηχανισμός για την κατανομή υλικών απολαβών και προσόδων. Η πιο σημαντική από όλες τις παροχές ήταν η παροχή μιας θέσης στο δημόσιο. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1880, η Ελλάδα είχε μια από τις μεγαλύτερες κρατικές γραφειοκρατίες. Για κάθε 10000 άτομα υπήρχαν 200 δημόσιοι υπάλληλοι στο Βέλγιο,176 στην Γαλλία ,126 στην Γερμανία και 73 στην Μεγάλη Βρετανία. Στην Ελλάδα ο αριθμός έφτανε τους 214. Όπως παρατηρούσε ο Γάλλος ευγενής και συγγραφέας Άρθουρ Γκομπινο:
«Στην Ελλάδα ολόκληρη η κοινωνία φαίνεται να λειτουργεί στην βάση της αρχής ότι στο βαθμό που μόνο το κράτος έχει χρήματα ο καθένας θα πρέπει να επωφεληθεί απ’ αυτό και να πιάσει δουλειά ως δημόσιος υπάλληλος»
Από τότε φυσικά πολύ νερό έχει τρέξει κάτω από την γέφυρα. Η Ελλάδα βίωσε πολέμους ,κατοχές, δικτατορίες, επαναστάσεις, σεισμούς κλπ. Όμως ένα στοιχείο παρέμενε σταθερό: Το πελατειακό σύστημα ως το ημιεπίσημο κρατικό δόγμα.
Σήμερα υπάρχουν τρεις δομές προσόδων που το κράτος διανέμει στους διάφορους πελάτες του-ομάδες και άτομα. Η πρώτη και η πιο περιζήτητη πηγή προσόδων είναι η αργομισθία στο δημόσιο. Υπολογίζεται ότι σήμερα περίπου 1 εκατομμύρια άτομα, η το 25% του εργαζόμενου πληθυσμού είναι κρατικοί υπάλληλοι. Άνω του 80% των δημοσίων δαπανών πηγαίνει στους μισθούς και τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων.
Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο το σύστημα παρέχει προσόδους είναι μέσω της παροχής προνομίων σε διάφορες ομάδες, όπως τους δικηγόρους, τους συμβολαιογράφους, τους φορτηγατζήδες, τους φορτο-εκφορτωτές, τους φαρμακοποιούς, τους οπτικούς κ.α. Αυτά τα προνόμια δημιουργούν «κλειστά επαγγέλματα» που περιορίζουν τον ανταγωνισμό και ωφελούν τους «εντός».
Ο τρίτος τρόπος με τον οποίο το σύστημα παρέχει προσόδους είναι οι λεγόμενες «εισφορές υπέρ τρίτων». Έτσι, π.χ, αν επιθυμείς να ξεκινήσεις μια επιχείρηση στην Ελλάδα το 1% του κεφαλαίου θα πρέπει να καταβληθεί στο ταμείο των νομικών. Κάθε φορά που αγοράζεις ένα εισιτήριο πλοίου 10% της τιμής πηγαίνει στο ταμείο των ναυτεργατών. Αν πουλάς προμήθειες στον στρατό θα πρέπει να καταβάλλεις το 4% των εισπραχθέντων στο ταμείο των αξιωματικών κλπ. Είναι ενδιαφέρον ότι ορισμένες φορές αυτές οι εισφορές επιβάλλονται προς όφελος επαγγελματικών ομάδων ..που δεν υπάρχουν πια! Μια τέτοια περίπτωση είναι οι λεμβούχοι στην Σαντορίνη. Το επάγγελμα έχει προ καιρού πάψει να υπάρχει. Όμως ένα μέρος της τιμής του εισιτηρίου για τα πλοία που ελλιμενίζονται στην Σαντορίνη ακόμα πηγαίνει στο ταμείο των λεμβούχων. Κανείς φυσικά δεν γνωρίζει που πηγαίνουν τα χρήματα. Το σύστημα αυτό συνεπάγεται ότι σήμερα άνω του 70% του πληθυσμού της Ελλάδας λαμβάνει το εισόδημα του-μερικώς η ολικώς-από τους φόρους και τις εισφορές. Το γεγονός αυτό με την σειρά τους συνεπάγεται σκληρούς αγώνες και διαμάχες για την διανομή των προσόδων-αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν «προσοδοθήρια». Έτσι ένας σημαντικός αριθμός πόρων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή πλούτου και εσόδων χαραμίζεται στις μάχες για την απόκτηση ενός μεριδίου μιας συνεχώς μειωμένης πίττας.
Δυστυχώς δεν υπάρχουν οικονομικές μελέτες που να δείχνουν πόσα χρήματα δαπανώνται στην προσοδοθηρία. Όμως μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα εξετάζοντας το παραγωγικό κόστος που συνεπάγονται οι περιορισμοί στην οικονομία. Έτσι π.χ. πανεπιστημιακές μελέτες έχουν δείξει ότι αν η Ελλάδα άνοιγε τα κλειστά επαγγέλματα αυτό θα οδηγούσε σε αύξηση 1% του ΑΕΠ και αν περιόριζε τους περιορισμούς στις διάφορες αγορές θα αύξανε την οικονομική παραγωγή κατά 2% και αν μείωνε το γραφειοκρατικό κόστος της λειτουργίας των επιχειρήσεων στην Ελλάδα σε ευρωπαϊκά επίπεδα αυτό θα της απέφερε μια αύξηση 3.5% του ΑΕΠ.
Τα τελευταία έτη η αριστερά υποστηρίζει ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημα του καπιταλισμού είναι ότι θέτει «τις αγορές πάνω από τους ανθρώπους». Για αυτό η αριστερά πιστεύει ότι χρειάζεται πολιτική παρέμβαση που θα δαμάσει τις αγορές και θα αποκαταστήσει τους ανθρώπους στην θέση που δικαιούνται –δηλαδή ως «αφεντικά» και όχι ως «σκλάβοι» των αγορών. Το Ελληνικό μοντέλο αποτελεί την πλήρη υλοποίηση του οράματος της αριστεράς. Η Ελλάδα πάντοτε έθετε τους «ανθρώπους»- δηλαδή τους «πελάτες»-πάνω από τις αγορές. Με τα τραγικά αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα.
Παρασκευή 21 Μαΐου 2010
η ΕΛΠΙΔΑ.....ΠΕΘΑΙΝΕΙ.....στην ΕΛΛΑΔΑ.....
Το δημόσιο χρέος ανέρχεται στο 115% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος. Ακόμη κι αν τα μέτρα που ανακοινώθηκαν από την κυβέρνηση για την επίτευξη δημοσιονομικής πειθαρχίας και εξυγιάνσεως εφαρμοστούν ακωλύτως στην καλύτερη περίπτωση θα επιτευχθεί κάποιος περιορισμό των πρωτογενών ελλειμμάτων του δημοσίου – ελλειμάτων που αγγίζουν σήμερα τα 35 με 40 δισ. ευρώ. Αλλά το δημόσιο χρέος ακόμη κι αν το έλλειμμα μηδενιστεί – κάτι που βεβαίως είναι αδύνατον να συμβεί δεδομένου ότι τα τοκοχρεωλύσια δημιουργούν το πρωτογενές έλλειμμα-, θα εξακολουθήσει να τροφοδοτείται με τους τόκους που πληρώνει η χώρα για τα ποσά που μέχρι σήμερα έχει δανειστεί.
Πιο συγκεκριμένα, το μέσο σταθμικό επιτόκιο δανεισμού της χώρας σήμερα ξεπερνά το 3,6% και αναμένεται το επόμενο έτος να ενισχυθεί κατά μία και πλέον μονάδα. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί από την αναμενόμενη από τους ειδικούς άνοδο διεθνώς των επιτοκίων την επόμενη πενταετία. Για την ίδια περίοδο εκτιμούμε ότι η αύξηση του ΑΕΠ θα είναι μηδενική. Κατά συνέπεια το δημόσιο χρέος, με τα σημερινά δεδομένα θα συνεχίσει να αυξάνεται και ο ακαθάριστος δημόσιος δανεισμός της χώρας θα χρειαστεί για το 2010 περίπου το ένα τέταρτο, κατά τους αισιόδοξους, του ΑΕΠ.
Στο πρόβλημα αυτό θα πρέπει να προστεθεί το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της χώρας και η κατάρρευση της ανταγωνιστικότητος της ελληνικής οικονομίας που δυστυχώς θα επιταχυνθεί μετά την πρόσφατη ακατανόητη αύξηση των φόρων στο παραγώμενο εισόδημα και στην ιδιοκτησία και αναπόφευκτα θα μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις θεωρούνται όνειρο θερινής νυκτός λόγω της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της φορολογίας και της αστάθειας του θεσμικού περιβάλλοντος. Η χώρα αποβιομηχανοποιείται τάχιστα, χωρίς να αξιοποιούνται κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει, όπως το φυσικό περιβάλλον, ο πολιτισμός και η παιδεία της. Όλες οι προσπάθειες εγχώριων ή ξένων επενδύσεων στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας συνθλίβονται στις ατέρμονες και χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, σε διεφθαρμένους μηχανισμούς, ή ακυρώνονται αμετακλήτως από το παραγωγικό σαμποτάζ αντιδραστικών πολιτικών δυνάμεων και συνδικάτων. Το συμπέρασμα επομένως είναι ότι τα εξαγγελθέντα μέτρα υπό της κυβερνήσεως δεν επαρκούν για να ανακόψουν το δρόμο της εθνικής οικονομίας προς τη χρεωκοπία.
Επιπροσθέτως, το άμεσο αποτέλεσμα της λήψης των μέτρων δημοσιονομικής εξυγιάνσεως, της επιβολής νέων φόρων σε συνδυασμό με την οικονομική ύφεση και την κατάρρευση της ανταγωνιστικότητος θα είναι η γιγάντωση της ανεργίας και η κοινωνική έκρηξη, την οποία θα σπεύσουν να εκμεταλλευτούν πολιτικά οι δυνάμεις των άκρων. Το αμέσως επόμενο διάστημα, το μείγμα θα γίνει εκρηκτικό.
Κάθε κρίση ωστόσο, εμπεριέχει και ευκαιρίες. Η -βεβαία για πολλούς- χρεωκοπία της χώρας μπορεί να αποτραπεί με την χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση λήψη και το συνδυασμό ριζοσπαστικών διαρθρωτικών μέτρων, όπως:
Πραγματικές ιδιωτικοποιήσεις στον τομέα των μεταφορών, των τραπεζών, της ενέργειας και σε οποιονδήποτε άλλον τομέα το κράτος ασκούσε έως σήμερα επιχειρηματική δραστηριότητα.
Δραστικό περιορισμό της γραφειοκρατίας, το κόστος της οποίας ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ. και είναι διπλάσιο του κοινοτικού μέσου όρου. Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις πληρώνουν επιπλέον 8 με 9 δισ. ευρώ ετησίως στη μαύρη τρύπα της γραφειοκρατίας.
Πραγματικό άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων. Υπενθυμίζουμε ότι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, έχει υπολογιστεί (από το ΙΟΒΕ) ότι θα προσέθετε 1,5% τουλάχιστον στο ΑΕΠ.
Μείωση των δαπανών του δημοσίου κατά 25% με 30%, καταργώντας μεταξύ άλλων μέτρων και όλους τους δημόσιους οργανισμούς, φορείς και νομικά πρόσωπα που δεν χρειάζονται. Οι υπάλληλοι αυτών θα πρέπει να απολυθούν και όχι να μεταταχθούν. Συγχρόνως θα πρέπει να αποφασιστεί το πάγωμα των προσλήψεων στο δημόσιο τομέα για μια πενταετία. Όλο το ελεγκτικό έργο των εφοριών, πολεοδομιών κλπ.θα πρέπει να μεταφερθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, πιστοποιημένες από το κράτος. Έτσι, εκτός της δεδομένης εξοικονομήσεως των λειτουργικών δαπανών και αυτών της μισθοδοσίας, το κράτος θα πάψει να εκβιάζεται από συντεχνίες που έχουν στα χέρια τους ως όπλο για την ικανοποίηση των παράλογων αιτημάτων τους την είσπραξη των διαφόρων κρατικών εσόδων.
Η μείωση των φόρων -εισοδήματος, κατοχής ακινήτων, κληρονομίας- σε συνδυασμό με την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, θα εξασφάλιζε διαθέσιμο εισόδημα στους πολίτες, το οποίο θα διοχευτεύετο στην χειμαζόμενη από την κρίση αγορά.
Θέσπιση νέου επενδυτικού νόμου αυξημένης τυπικής ισχύος, στα πρότυπα εκείνων της δεκαετίας του 1950 που θα επιτρέψει να εισρεύσουν στη χώρα επενδυτικά κεφάλαια σε παραγωγικές δραστηριότητες, σε συνδυασμό με την άρση όλων των κανονιστικών ρυθμίσεων στην αγορά εργασίας.
Τα μέτρα αυτά θα αποτρέψουν κατά τη γνώμη μας τη χρεωκοπία της χώρας, θα ενδυναμώσουν τις δυναμικές και υγιείς κοινωνικές δυνάμεις έναντι των συντεχνιών και του τελούντος υπό την ομηρία αυτών πολιτικού συστήματος και, το πλέον σημαντικό, θα ενισχύσουν την καταβαραθρωμένη ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας παρέχοντας σ΄αυτή τις αναγκαίες αναπτυξιακές προϋποθέσεις.
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Οι ΛΥΣΕΙΣ.... οι οποίες ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ......
Η κυβέρνηση αυτή είπε ψέματα για να πάρει την εξουσία, και η προηγούμενη δεν έκανε τίποτα για να μας βγάλει από το βούρκο, και η πιο προηγούμενη μας έχωσε πιο βαθιά γιατί παρέλαβε καμένη γη από τον Μητσοτάκη, ο οποίος πήρε μια Ελλάδα με πολλαπλάσιο δημόσιο χρέος από τον Παπανδρέου, που χωρίς φειδώ έδωσε χρήμα κι έφτιαξε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία από δάνεια της ΕΟΚ κι εξαργύρωσε ψήφους «χτίζοντας» το απέραντο ΔΗΜΟΣΙΟ, για να μπορεί να πει από το βήμα του πρωθυπουργού «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα»... και πάει λέγοντας προς τα πίσω. Το θέμα είναι τί κάνουμε τώρα.
Στο αέτωμα του ναού των Δελφών δέσποζαν τα τρία δελφικά παραγγέλματα. Κάτω αριστερά το ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ (να γνωρίσεις τον εαυτό σου). Κάτω δεξιά το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ (να κάνεις τα πάντα με μέτρο, αποφεύγοντας την υπερβολή) και ανάμεσά τους, στην κορυφή, το περίφημο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ Ε (ή ΕΙ). Δηλαδή: ΕΙΣΑΙ ή ΥΠΑΡΧΕΙΣ μόνον όταν έχεις γνωρίσει πλήρως τον εαυτό σου και δρας ακολουθώντας τη «μέση οδό» του μέτρου και της αρμονίας. Θα μπορούσε να είναι και απόκριση των θεών προς τον επισκέπτη: Υπάρχω μόνον αν εσύ υπάρχεις και υπάρχεις αν γνωρίσεις τον εαυτό σου. Αφού πρωτίστως κάνουμε μια ανάλυση του εαυτού μας, πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι κυβερνήσεις και τα κέντρα πολιτικών και οικονομικών αποφάσεων για το μέλλον του κόσμου υπάρχουν μόνο αν υπάρχουμε εμείς. So. Μη φοβάσαι ότι θα μας χρεοκοπήσουν και θα μας εξαφανίσουν. Δεν τους συμφέρει. Αν το κάνουν, θα χρεοκοπήσουν και θα εξαφανίσουν τους εαυτούς τους, είτε αυτοί λέγονται Γερμανοί, είτε λέγονται Αμερικανοί, είτε λέγονται τράπεζες.
Allors, τί κάνουμε τώρα;
Πρώτον, «γειώνουμε» ΜΜΕ, δημοσιογράφους, πολιτικούς και οικονομικούς αναλυτές που φροντίζουν συνέχεια να μας προετοιμάζουν για το πόσο ανήμποροι είμαστε να προβάλουμε αντίσταση ως πολίτες. Είναι ψέμα. Είμαστε απλώς το παν.
Στη συνέχεια θα μπορούσαν να συμβούν τα εξής:
Αντί να δώσουν οι κυβερνήσεις τα δισ. ευρώ στις τράπεζες, έτσι, απλώς γιατί έχουν πρόβλημα ρευστού να συνεχίσουν να δανείζουν και να κρατούν έτσι την αγορά όμηρό τους, ας τα δώσουν όντως σ’ αυτές, αλλά… Για την πλήρη κάλυψη των χρεών των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών από δάνεια, με υποχρέωση των δανειοληπτών να επιστρέψουν σε 10, 15, 20 ή όσα χρόνια συμφωνηθεί, ανάλογα το ποσό που καλύφθηκε για τον καθένα, τα χρήματα στην κυβέρνηση και όχι στις τράπεζες. Με μικρά επιτόκια. Συνεπώς... Η τράπεζα παίρνει τα λεφτά της πίσω (νά τος ο δανεισμός που ζήτησαν), η αγορά δουλεύει (νά την η ανάσα που χρειάζονταν), η κοινωνία ευτυχεί (νά την η εκπλήρωση της υποχρέωσης του κράτους) και οι τόκοι επιστρέφονται κανονικά στις τράπεζες από το κράτος, μειωμένοι λόγω της άμεσης αποπληρωμής (νά το κέρδος των τραπεζών).
Όσον αφορά αυτούς που μας λένε να πουλήσουμε νησιά... Τί; Έλα εδώ. Stop. Ώς εδώ και μη παρέκει. Όχι μόνο δεν πουλάω, αλλά σου νοικιάζω την Ολυμπιακή Ιδέα εφ’ όρου ζωής της Γης και μου επιστρέφεις τώρα, αναδρομικά, τα ενοίκια από το 1896 που εκμεταλλεύεσαι το copyright. Plus % από τηλεοπτικά δικαιώματα και διαφημίσεις. Για να μη σου πω ότι θέλω % και από τα πρωταθλήματα στίβου - πυγμαχίας - παγκρατίου (kick boxing) - ταυροκαθαψίων (ταυρομαχίες).
Έλα εδώ, Βρετανέ. Τί; Δεν βοηθάς; Ποιος; Εσύ, που καρπώνεσαι κέρδη από την έκθεση του ελληνικού πνεύματος στα μουσεία σου; Ποιος; Εσύ, που δεν καταδικάζεις ως την πιο εγκληματική πράξη απέναντι στην τέχνη και την ανθρώπινη τελειότητα το «ξέσκισμα της σάρκας του Παρθενώνα» από τον Έλγιν; Θέλω πίσω τις «σάρκες» μου. Δεν είναι μάρμαρα. Είναι Ιστορία. Δεν είναι αντικείμενα. Είναι πνεύμα ελληνικό. Θα ήθελες να ξεχάσω ποιος είμαι και να νομίζω ότι κρατώ γαιάνθρακα ενώ είναι χρυσός. Κι αφού δεν είναι κάτι σημαντικό να είμαι Έλληνας, άσε να είμαι ό,τι θέλω. Κι αφού δεν είναι σημαντική η ιστορία μου, δώσ’ τη μου πίσω να τη διαχειριστώ. Αλλιώς, τι σε κόφτει;
Αυτά θα έπρεπε να πει σε πρώτη φάση ο Γιώργος Παπανδρέου σε αυτούς που τον «ζόρισαν». Και, να ξέρετε, δεν τον ζόρισαν. Είναι δεδομένη η πολιτική που πρέπει να ακολουθήσει αυτός. Απλώς, το έργο πρέπει να παιχτεί έτσι, ώστε να δεχτεί ο Έλληνας να ζει ταπεινά ή να ψευτοζεί και να αξίζει όσο ένα πουλί μπροστά σε jumpo που απογειώνεται κι εκείνο μπαίνει στις τουρμπίνες του. Δεν σταματά η πτήση για τέτοιο λόγο.
Όμως, αυτή εδώ η γη είναι παράδεισος και πρέπει να το εκμεταλλευτεί. Ξέχωρα από το παρελθόν της, ας δούμε τί μπορεί να κάνει τώρα.
- Μπορεί να εκπονήσει ο πρωθυπουργός ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα απεξάρτησης από την πετρελαϊκή ενέργεια, με ταυτόχρονη πλήρη στροφή προς την ηλιακή και αιολική ενέργεια. Είναι πάμφθηνο, οικολογικό και τα νησιά είναι δικά μας. Κράτα εσύ το Βερολίνο, ν’ αγοράζεις ρεύμα από μας.
- Να επιβάλει μερκελόσημο σε κάθε Γερμανό που θέλει να έρθει στη χώρα μας διακοπές. Τί; Και θα βρίζεις, και θα περνάς εδώ τον καιρό σου;
- Να ζητήσει ασφαλιστικά μέτρα από όποιον αναφέρεται στις επιστήμες με ορολογία ελληνική. Θα τα παίξουν. Δεν γίνεται.
- Να υπογράψει σύμφωνο ειρήνης και σταθερότητας με την Τουρκία, με σκοπό να μειώνονται τα έξοδα στρατιωτικού εξοπλισμού 5% κατ’ έτος και να διοργανώσει «αγώνες καλού τουρισμού και φιλοξενίας» με την Τουρκία στο Αιγαίο. Να επενδύσουν Έλληνες, Τούρκοι και διάφοροι άλλοι επιχειρηματίες σ’ αυτά και να γίνουν οι Κάννες της ανατολικής Μεσογείου. Ποιος θα θέλει να κάνει πόλεμο εκεί;
- Να κλείσει τις χωματερές. Τίποτα δεν είναι για πέταμα. Και τα λεφτά που είναι για να κλέψουν από ταμεία και τις μίζες που είναι για να πάρουν μέχρι να φύγουν από κυβέρνηση να προλάβει να τα πάρει ο πρωθυπουργός και να τα δώσει για εργοστάσια ανακύκλωσης. Ε! Δεν πάει άλλο. Μας έπνιξαν τα σκουπίδια!
- Να παγώσει τις περαιτέρω ανεγέρσεις ναών και να θεσπίσει το νόμο «σχολείο για ναό». «School for a church», όπως θα ’λεγε ο Γιώργος... για να μην το λέν’ όμως και τα παιδιά μας, ας δώσει κι ο αρχιεπίσκοπος το κατιτίς του. Χρειάζεται δωρεάν και ουσιαστική παιδεία ο τόπος. Ο Θεός είναι παντού. Δεν θέλει άλλα σπιτάκια προς το παρόν.
- Να κόψει το παραμύθι «το κάνω γιατί μου το ’πε η Ε.Ε.». Άμα τόσο πολύ δυσαρεστείσαι, και έχεις τύψεις το βράδυ και δεν μπορείς να κοιμηθείς... Βγες από τη ρημάδα! Δεν βλέπεις πού σε έχει φτάσει; Αν ήσουν μόνος σου, το πολύ πολύ να περνούσαμε καλύτερα, γιατί πιο κάτω δεν πάει! Πανεπιστήμια... έχουμε. Ήλιο, νερό κι αέρα... μπόλικα. Θάλασσα, ναυτιλία και εφοπλιστές... τα περισσότερα στον κόσμο. Σιτηρά και λάδι... να φάν’ κι οι κότες. Τουρισμό... χειμώνα - καλοκαίρι. Φίλους... τους Γάλλους. Θα τρέξει και ο Ομπάμα να μας προσεταιριστεί για δικό του συμφέρον, ως τη μοναδική χώρα που συνορεύει με την Ε.Ε. και δεν ανήκει σ’ αυτήν. Super, όλα! Τί φοβάσαι και κάθεσαι ακόμα εκεί;
Πες τη μαγική λέξη, Γιώργο, και θα σου γλείφουν το μουστάκι και οι μεν και οι δε. Πες «φεύγω». Πιο κάτω δεν πάει.
Κι αν θες να σώσεις την Ελλάδα, σταμάτα εδώ τους φόρους και πάρ’ τους πίσω. Τα ίδια έκαναν και οι σουλτάνοι. Δεν χρειαζόμαστε έλληνα πρωθυπουργό για να μας αποδεκατίσει. Μπορούμε και χωρίς προεκλογικά έξοδα να κάνουμε το ίδιο, με απευθείας ανάθεση. Εδώ και 60 χρόνια εσείς και οι πρόγονοί σας κυβερνάτε αυτόν τον τόπο. Ή βγάλτε μας τώρα από κει που είμαστε ή βγείτε εσείς από κει που είστε.
Το Δημόσιο ΧΡΕΟΣ.....
Απο την περίοδο της χούντας...μέχρι σήμερα....η πορεία του εθνικού χρέους.....
