Η παράταξη του "κυρίου" χιωτάκη, ΠΡΟΣΒΆΛΛΕΙ TOΎΣ ΙΕΡΟΎΣ ΘΕΣΜΟΎΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΊΑ ΣΦΑΚΊΩΝ.

ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΔΙΑΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΔΙΜΕΤΡΑ ΑΛΛΟΔΑΠΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΠΟΛΙΤΟΓΡΑΦHΣΑΝ ΣΦΑΚΙΑΝΟΥΣ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΧΙΩΤΑΚΗ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΟΥΝ ΤΑ ΨΗΦΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ .... ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ...ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΝΟΗΘΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΣΥΝΕΠΑΡΧΙΩΤΕΣ ΤΟΥΣ ΠΟΜΑΓΚΑΗΤΕ ΣΙ ΒΡΑΤΙΑ ΖΑΣΗΤΟΤΟ ΣΗΤΕ ΣΕ ΙΖΓΚΟΥΒΙΜ ΔΗΛΑΔΗ ΒΟΗΘΑΤΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ !!!!

Ο πλήρης ευτελισμός του υπάρχοντος νοσηρού εκλογικού συστήματος και η ολοκληρωτικού βαθμού διάβρωσης των έννομων διαδικασιών ... Ο εν λόγω "κύριος", υποστηρίζει περίτρανα το λαϊκίστικο μοτίβο ότι αν οι εκλογές στήριζαν την δημοκρατία, δεν θα πραγματοποιούνταν.... Μονόδρομος στήριξης μέσω της ψήφου, του αναπόσπαστου και μοναδικού δικαιώματος της ελευθερίας, προς τον κ. Παύλο Πολάκη.

Στο χορό των επενδύσεων...

Λυπάμαι που αναγκάζομαι να γίνω καυστικός αλλά οι προοπτικές
μαζικών επενδύσεων στην Ελλάδα από αξιόπιστους διεθνείς
φορείς μοιάζουν με ευθυμογράφημα. Και ο λόγος είναι απλός. Οι
επενδύσεις δεν είναι κινήσεις φιλανθρωπίας που στοχεύουν στην
εξασφάλιση καλύτερων ημερών για τους Έλληνες πολίτες. Οι
επενδύσεις είναι απλά και ξάστερα πρωτοβουλίες οικονομικής
κερδοσκοπίας τις οποίες αναλαμβάνει κάποιος στοχεύοντας σε
υψηλές αποδόσεις και εξασφαλισμένα κατά το δυνατόν κέρδη.
Μιά ματιά στο κλίμα απέναντι στις αγορές που κυριαρχεί στην
Ελλάδα εύκολα πείθει κάποιον πως μιά τέτοια προοπτική είναι
μάλλον ουτοπική.
Η προσέλκυση ξένων επενδύσεων προϋποθέτει ορισμένα
δεδομένα. Το κυριότερο από αυτά είναι ταχύτατες διαδικασίες
εγκατάστασης των σχετικών καινούργιων επιχειρηματικών
μονάδων. Υποτίθεται πως το εμπόδιο αυτό θα ξεπερασθεί με το
νομοσχέδιο για fast track επενδύσεις που προωθεί στη Βουλή ο κ.
Χάρης Παμπούκης. Το «υποτίθεται» αναφέρεται στην αστείρευτη
πηγή πρωτότυπων διαδικασιών που σκαρφίζεται η ελληνική
γραφειοκρατία προκειμένου να μη χάσει εξουσίες και
αρμοδιότητες. Με σημαία την ανάγκη προστασίας του
περιβάλλοντος αλλά και άλλες απαραίτητες για τις στρατιές
μανδαρίνων που μαστίζουν τα ελληνικά υπουργεία ρυθμίσεις και
εγκρίσεις, οι επι μέρους υπηρεσίες θα κάνουν ότι είναι δυνατόν
ώστε οι κατ΄εξαίρεση διαδικασίες εξπρές του ν/σ να
εκτροχιαστούν. Με την συμβολή και της αναβλητικής
δικαιοσύνης – πρωτοστατούντος του Συμβουλίου Επικρατείας –
πολλές κινήσεις θα ματαιωθούν, ενώ άλλες θα οδηγηθούν στις
ελληνικές καλένδες.
Ας ελπίσουμε όμως πως θα είμαστε τυχεροί. Και η κυβέρνηση
πραγματικά θα ξεπεράσει τον κυκεώνα διατάξεων, αδειών,
εγκρίσεων και ρυθμίσεων που προβλέπουν οι πάμπολλοι και
συχνά αντιφατικοί νόμοι της χώρας. Υπάρχει και το ζήτημα της
λειτουργίας των επιχειρήσεων. Για να προσελκύσει μιά χώρα
επενδύσεις και οι διάφορες διακηρύξεις να γίνουν πράξη και
ουσία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η σιγουριά και η
σταθερότητα. Για τον επενδυτή κυρίως και για την τύχη των
πόρων που θα διαθέσει. Η δυνατότητα της ελληνικής
γραφειοκρατίας για αυθαιρεσίες και ερμηνείες των νόμων κατά το
δοκούν συνιστά θεμελιώδες αντικίνητρο για κάποιον να
δραστηριοποιηθεί οικονομικά στη χώρα. Οι νόμοι κατά κύριο
λόγο δεν εφαρμόζονται από το ίδιο το ελληνικό κράτος και τα
όργανά του. Εντελώς ατιμώρητα, και δίχως τον παραμικρό
δισταγμό, διαπομπεύονται πρόσωπα προερχόμενα κυρίως από
τον επιχειρηματικό κόσμο. Απλά και μόνο ώστε οι πολιτικοί να
έχουν άλλοθι για δικές τους αντιδημοφιλείς και κατακριτέες
ενέργειες.
Την ίδια ώρα, το δημόσιο ενώ απαιτεί από τους πολίτες
συμμόρφωση σε λογής αυθαίρετες ναι αναπάντεχες αποφάσεις
(αύξηση ΦΠΑ, έκτακτες εισφορές) δεν διστάζει να αρνείται την
θεσμοθετημένη του υποχρέωση για επιστροφές ΦΠΑ σε
επιχειρήσεις και πολίτες. Το ίδιο ισχύει όταν το κράτος είναι
υποχρεωμένο να αποζημιώσει ιδιώτες για πράξεις δικές του που
προκάλεσαν ενδεχόμενα ζημίες. Απειλεί όμως με κυρώσεις, ακόμα
και πλειστηριασμούς, αν ο πολίτης αδυνατεί να καταβάλει κάποια
δόση των υποχρεώσεών του.
Το σοβαρότερο
όμως αντικίνητρο
για την όποια
επενδυτική
πρωτοβουλία
είναι η αστάθεια
και η απόλυτη
αυθαιρεσία που
χαρακτηρίζει το
φορολογικό
καθεστώς . Σε μιά
χώρα που
θεωρείται αυτονόητο, δίχως ανάγκη της όποιας επεξήγησης, πως
όποιος έχει οφείλει και να καταβάλει η κυβέρνηση μεταβάλει και
τρείς φορές ακόμη τον χρόνο το φορολογικό καθεστώς. Νέοι
φόροι μπαίνουν συνεχώς, ενώ η άμεση φορολογία – που
συνήθως επιβαρύνει τους ίδιους και τους ίδιους – θεωρείται
ασυζητητί δικαιότερη της έμμεσης. Ανεξάρτητα αν την έμμεση
μπορείς και να την αποφύγεις. Ενώ οι ευπορότεροι πολίτες είναι
φυσικό να επιβαρύνονται περισσότερο με την έμμεση
φορολογία, μιά και λογικά καταναλώνουν πολύ περισσότερα
προϊόντα. Εξ άλλου, στην έμμεση φορολογία δεν υπάρχει
φοροδιαφυγή. Όσοι έχουν υψηλά πραγματικά εισοδήματα
πληρώνουν και περισσότερους έμμεσους φόρους, λόγω
μεγαλύτερων φυσιολογικά δαπανών.
Καταπολεμώντας υποτίθεται την φοροδιαφυγή το ελληνικό
δημόσιο συντρίβει έτσι την επιχειρηματικότητα. Διότι εξαντλεί
φορολογικά την αγορά και εξουθενώνει τα ακίνητα. Ποιός μπορεί
σοβαρά να προγραμματίσει επενδύσεις όταν δεν γνωρίζει την
τύχη αύριο των κερδών του η τις επιβαρύνσεις επί των ακινήτων
που θα συνθέτουν την περιουσία του;
Με βάση τα δεδομένα αυτά οι ελπίδες για ξένες επενδύσεις
παραμένουν ελάχιστες. Εκτός και κάτι αλλάξει. Κι άξαφνα οι
Έλληνες εγκαταλείψουμε τα εξωπραγματικά εξισωτικά μας
βιώματα κι αγκαλιάσουμε την λογική των αγορών.

Όταν η πραγματικότητα δενσυμφωνεί με τους ισχυρισμούς μου,τόσο το χειρότερο για τηνπραγματικότητα.

Η σύγχρονη στρατευμένη
δημοσιογραφία διαθέτει πλέον
ιδιαιτέρως αναπτυγμένα εργαλεία
για την αμφισβήτηση της
πραγματικότητας όταν και όπου
αυτό εξυπηρετεί τους στόχους του
εκάστοτε προπαγανδιστή. Η τακτική
είναι εξαιρετικά έξυπνη – όσο και
εξαιρετικά απλή. Τοποθετούμε στη
δημοσιότητα έναν ισχυρισμό τόσο
εξωφρενικό και τόσο πέρα κι έξω από
κάθε αντίληψη της αλήθειας, που η
πρώτη αντίδραση του κοινού είναι η
αμηχανία. Ίσως κι η έντονη
αντίδραση. Ωστόσο, σύντομα θα
υπάρξουν (παράπλευρο ελάττωμα
ίσως της εξέλιξης του μηχανισμού
σκέψης μας) εκείνοι που θα
οδηγηθούν από την αμηχανία στην
αβεβαιότητα: «δεν μπορεί… όπου
υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά»
ή «η αλήθεια πρέπει να βρίσκεται
κάπου στη μέση…». Το τοπίο
θολώνει, θεωρίες συνωμοσίας
εμφανίζονται να καταστρέψουν κάθε
ελπίδα λογικού προβληματισμού, κι
ο προπαγανδιστής έχει πετύχει πια
το στόχο του. Αν η αλήθεια θολώσει
αρκετά, δεν υπάρχει πλέον αλήθεια.
Υπάρχει μόνο υποκειμενική
αφήγηση, σουπώδης σχετικισμός,
και το πεδίο είναι πλέον ανοιχτό σε
κάθε ανόητο ισχυρισμό.
«Η Ελλάδα
θυσιάστηκε για να
σωθεί η
ευρωζώνη. Και για
να γίνει, σας
εκπαιδεύουν να
αισθάνεστε ένοχοι
γι΄ αυτό που είστε. Έχουν ήδη
διαγνώσει ότι είστε άρρωστοι.» Η
δήλωση αυτή ανήκει στην καναδέζα
δημοσιογράφο Ναόμι Κλάιν,
διασημότητα του κινήματος κατά της
παγκοσμιοποίησης και συγγραφέα
του best-seller «Το δόγμα του σοκ»,
σε πρόσφατη συνέντευξή της στην
εφημερίδα ‘Το Βήμα’. (Τόσο το
χειρότερο για την πραγματικότητα;)
Όλα τα μετρήσιμα μεγέθη ωστόσο
φαίνεται να μη συμφωνούν με τον
ισχυρισμό της κ. Κλάιν. Οι δημόσιες
δαπάνες αυξήθηκαν τα τελευταία
τριάντα χρόνια με ρυθμούς
μεγαλύτερους από κάθε άλλη χώρα
της ΕΕ. Το δημόσιο χρέος, από 31.2%
του ΑΕΠ το 1980, έφτασε το 80.7% το
1990, για να ξεπεράσει φέτος το
130%. Μόνο για τη μισθοδοσία των
δημοσίων υπαλλήλων, οι δαπάνες
του δημοσίου είναι υπερδιπλάσιες
της φορολογίας των φυσικών
προσώπων.
Σύμφωνα με το World Economic
Forum, η ανταγωνιστικότητα της
ελληνικής οικονομίας έπεσε, την
τελευταία μόλις δεκαετία, από την
36η στην 83η θέση. Ως βασικές αιτίες
της χαμηλής αυτής κατάταξης
ονομάζονται, μεταξύ άλλων: η μη-
αποδοτική κρατική γραφειοκρατία, η
διαφθορά, η περιοριστική εργατική
νομοθεσία και η νομοθετική
αστάθεια. (Τόσο το χειρότερο για τα
μετρήσιμα μεγέθη;)
«Τα φάγαμε όλοι
μαζί», δηλώνει ο
αντιπρόεδρος της
κυβέρνησης κ.
Πάγκαλος,
«ακολουθώντας
μια πρακτική
αθλιότητας,
εξαγοράς και
διασπάθισης του
δημόσιου
χρήματος ».
Ωστόσο, η συνωμοσιολογική
δημοσιογραφία έχει και εγχώριους
συμμάχους. Ο πρόεδρος της ΝΔ
πιστεύει ότι κακώς ακολουθούμε το
μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα του
Μνημονίου. Κι άλλες ευρωπαϊκές
χώρες είχαν και έχουν ελλείμματα,
φέρεται να δηλώνει, αλλά «μόνο η
δική μας κυβέρνηση παρέδωσε τα
κλειδιά της διακυβέρνησης στην
τρόικα και έδεσε χειροπόδαρα τον
ελληνικό λαό.»
Ο κ. Σαμαράς φαίνεται ότι όχι μόνο
συμφωνεί με την κ. Κλάιν, όσο
αφορά το μέγεθος και τη σημασία
της κρίσης, αλλά κάνει κι ένα βήμα
πιο πέρα. Συντάσσεται δηλαδή
πλήρως με τις δυνάμεις εκείνες (ένα
‘μείγμα’ κρατικιστών και εθνικιστών
που αρνούνται πάντα και παντού
κάθε εκσυγχρονιστική προσπάθεια)
που διαβάζουν το Μνημόνιο
συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής
κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ ως
«εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας».
Το
Μνημόνιο
συνεργασίας,
για να
έχουμε
την
πραγματικότητα
υπόψη
μας
πριν η αμηχανία μας μετατραπεί σε
αβεβαιότητα, περιλαμβάνει δύο
κεντρικούς τομείς μεταρρυθμίσεων.
Ο πρώτος τομέας αναφέρεται στη
«δημοσιονομική προσαρμογή», κι ο
δεύτερος στις «διαρθρωτικές
μεταρρυθμίσεις». Κι αν στον πρώτο
τομέα μπορεί εύλογα κανείς να φέρει
τις αντιρρήσεις του όσο αφορά την
αποτελεσματικότητα της αύξησης
της φορολογίας, δύσκολα μπορεί να
αποφύγει το επείγον της
δημοσιονομικής κατάστασης και την
άμεση ανάγκη για αποπληρωμή
(μέρους) του τεράστιου χρέους που
οι προηγούμενες κυβερνήσεις
δημιούργησαν «ακολουθώντας μια
πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και
διασπάθισης του δημόσιου
χρήματος». Δύσκολα μπορεί επίσης
κανείς να αμφισβητήσει την ανάγκη
μείωσης του μισθολογικού κόστους
του δημοσίου και της τεράστιας
σπατάλης που δημιουργεί η «μη-
αποδοτική κρατική γραφειοκρατία».
Στο κομμάτι δε
των διαρθρωτικών
μεταρρυθμίσεων,
δεν μας
διευκρινίζει ο κ.
Σαμαράς, πώς το
μνημόνιο «έδεσε
χειροπόδαρα τον
ελληνικό λαό». Η
συμφωνία
περιλαμβάνει την
μεταρρύθμιση ενός ομολογουμένως
αδιέξοδου ασφαλιστικού
συστήματος, τον εκσυγχρονισμό της
δημόσιας διοίκησης, τη βελτίωση
του επιχειρηματικού περιβάλλοντος,
τη διαχείριση και αποκρατικοποίηση
των κρατικών επιχειρήσεων και το
άνοιγμα των κλειστών
επαγγελμάτων. Ποιό ακριβώς από
αυτά τα σημεία της συμφωνίάς
αποτελεί «εκχώρηση εθνικής
κυριαρχίας» και για πόσο ακόμα
χρόνο θα πρέπει οι πολιτικές
επιλογές της χώρας να καθορίζονται
με γνώμονα τα συμφέροντα
συνδικαλιστών και οργανωμένων
μειοψηφιών;
Αντί να επιπλήττει την κυβέρνηση
για τις καθυστερήσεις και τις
αντιφάσεις της, η αξιωματική
αντιπολίτευση επιλέγει να
συστρατευτεί με το πιο συντηρητικό
ίσως κομμάτι των πολιτών,
ελπίζοντας απλά στην εκλογική
απορρόφηση της όποιας
κυβερνητικής φθοράς.
Ίσως είναι πια πολύ αργά για την
πραγματικότητα. Το τοπίο έχει
αρχίσει ήδη να θολώνει. Κι αν δεν
σταθούμε νηφάλιοι απέναντι στην
αλήθεια, να μετρήσουμε, να
συζητήσουμε, να προτείνουμε, πολύ
φοβάμαι ότι δεν θα καταφέρουμε να
αντισταθούμε στις απλοϊκές
ανοησίες της συνομωσιολογικής
δημοσιογραφίας. Και τότε τι;

Hoover - Γ.Παπανδρέου ίδια τακτική - ίδια αποτελέσματα.

To 1932, η ανεργία στις ΗΠΑ θα έχει φτάσει το 25%. Αυτό το ποσοστό είχε “επιτευχθεί” μετά από μια περίοδο που ο πρόεδρος Hoover για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του οικονομικού κραχ του 29 είχε αυξήσει δραματικά τις κρατικές δαπάνες. Προσπαθώντας να ισορροπήσει κάπως την κατάσταση με τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό το ‘ 32 αρχίζει μια μεγάλη φοροεπιδρομή. Θα αυξήσει τον ανώτερο συντελεστή στο φόρο εισοδήματος από 25% στο 63%. Θα αυξήσει τους εταιρικούς φόρους και μια σειρά εισφορών. Θα επιβάλει ακόμα και φόρο στην διακίνηση επιταγών. Τα κρατικά έσοδα όχι μόνο δεν αυξήθηκαν αλλά σημείωσαν μια σημαντική μείωση . Ο Herbert Hoover διέπραξε μεγάλα λάθη στην διάρκεια της θητείας του. Παρόλα αυτά ο Hoover είχε κάτι που συνηγορούσε υπέρ του και αυτό ήταν το πρωτοφανές της τότε οικονομικής κρίσης . Τότε παρουσιάστηκαν προβλήματα που κανένας δεν τα είχε προβλέψει . Οι λύσεις που επεδίωξαν ο Hoover και αργότερα ο Roosevelt, αν και δημιούργησαν αντιδράσεις και εμπεριστατωμένη κριτική , είχαν τουλάχιστον το ελαφρυντικό ότι δεν είχαν την εμπειρία της μελλοντικής τους αποτυχίας . Ποιος όμως μπορεί να πει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει το ίδιο ελαφρυντικό ; Θα μπορούσε να δικαιολογηθεί για το ότι δεν ήξερε πότε θα σπάσει η ελληνική φούσκα αλλά ότι θα σκάσει ήταν βέβαιο . Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί επίσης για όλα αυτά που κάνει ή δεν κάνει από τότε που κατάλαβε το βάθος της κρίσης . Το Πλαίσιο, μια πετυχημένη ελληνική επιχείρηση, καλείτε να πληρώσει έκτακτη εισφορά που στην συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει 800.000 ευρώ. Αυτό μειώνει τα κέρδη της κατά 95,4%. Το Πλαίσιο φαντάζομαι είναι από τις ελάχιστες επιχειρήσεις που κατάφεραν να έχουν αυξημένο τζίρο και κέρδη το 2010 οπότε μπορούσε να πληρώσει την ‘έκτακτη’ εισφορά , η οποία παρεμπιπτόντως επιβάλετε στα κέρδη του 2009. Πόσες όμως επιχειρήσεις μπορεί να είχαν κέρδη το 2009 αλλά ζημιές το 2010 και τώρα καλούνται να πληρώσουν έκτακτη εισφορά; Ο παραλογισμός της όλης υπόθεσης γίνεται πιο οξύς αν αναλογιστούμε που θα πάνε τα έσοδα από όλες αυτές τις καταστροφικές για την οικονομία έκτακτες εισφορές . Σε ρεπορτάζ μαθαίνουμε ότι “Ηδη, για το 2009, τα ελλείμματα των ΟΣΕ, ΕΔΙΣΥ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, ΕΘΕΛ, ΕΑΣ, ΕΑΒ, ΕΤΑ, ΤΕΟ (διόδια) και ΟΔΙΕ ανήλθαν στο 1,7 δισ. ευρώ (αυξημένα κατά 6,3% σε σχέση με το 2008). Τα χρέη τους έφτασαν πέρυσι στα 12 δισ. ευρώ, καταγράφοντας άνοδο της τάξης του 10% σε σχέση με πρόπερσι.” Που ακριβώς μπορεί να στηριχτεί η παραπάνω πολιτική ; Ποιος μπορεί να εξηγήσει στους εργαζόμενους του Πλαίσιου ότι το δικό τους μέλλον διακινδυνεύεται για να συντηρηθούν οργανισμοί όπως ο ΟΣE ; Τι είδους κοινωνική δικαιοσύνη είναι αυτό; Και πως ακριβώς καταλαβαίνει ο κ. Παπανδρέου ότι με τέτοια μέτρα θα βγούμε από την κρίση; Η κυβέρνηση υπολογίζει ότι ο αριθμός των ανέργων θα αυξηθεί κατά 145.000. Εξ ολοκλήρου από τον ιδιωτικό τομέα που δεν ευθύνεται σε τίποτα εκτός από το γεγονός ότι βρίσκεται στην Ελλάδα . Για αυτούς του 145.000 δεν θα γίνουν διαδηλώσεις. Δεν θα κλεισθούν δρόμοι και δεν θα γίνουν καταλήψεις σε αρχαία μνημεία ή μη . Για την πολιτική τάξη η κρίση ξέσπασε το 2009. Για ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας όμως η κρίση είναι πολυετής και τώρα απλά φτάνει στο αποκορύφωμα της . Αυτή η άλλη Ελλάδα παραμένει αόρατη για την πολιτική τάξη. Όλοι κάνουμε λάθη και κανένας δεν πρέπει να περιμένει ότι ο κ . Παπανδρέου θα είναι τέλειος. Επίσης καταλαβαίνουμε ότι τα τελευταία 30 χρόνια ο κ. Παπανδρέου εκπαιδεύτηκε πολιτικά με ένα τρόπο που του είναι δύσκολο να καταλάβει τις αγωνίες και τους φόβους της μη συντεχνιακής Ελλάδας . Τα καταλαβαίνουμε όλα αυτά αλλά και αυτός θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι και η αναλγησία έχει τα όριά της .

Υποθετικά, αν αναλάμβανε την εξουσία το ΚΚΕ στη περίοδο της κρίσης. . . Τι αποτέλεσμα θα είχε αυτή η κυβέρνηση;

Ας υποθέσουμε ότι γίνεται επανάσταση στην Ελλάδα και
καταλαμβάνει την κυβέρνηση το ΚΚΕ το οποίο αναλαμβάνει να
πάρει τα λεφτά από την ολιγαρχία του τόπου να τα δώσει στους
φτωχούς έλληνες, να ξεχρεώσει το χρέος και να διορίσει και
1.000.000 μετανάστες στην κρατικοποιημένη πλέον
ολοκληρωτικά οικονομία. Φεύγουμε από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε
γυρίζουμε στην δραχμή, κλείνουμε το χρηματιστήριο και
διώχνουμε όλες τις πολυεθνικές αφού δεν μπορούμε να τις
κρατικοποιήσουμε. Τα ασφαλιστικά ταμεία θα δίνουν μεγάλες
συντάξεις, τα νοσοκομεία θα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους
χωρίς μαύρες τρύπες, η παιδεία θα παράγει γνώση και τεχνολογία
κόντρα στην παγκοσμοιημενη αγορά και η ιδιοκτησία θα
αναδιανεμηθεί ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε πολίτη και όχι
ανάλογα της προσφοράς του καθενός στη ζωή και στην εργασία.
Το αναφερόμενο σαν πηγή πλούτου, ενεργητικό των τραπεζών
(600δις) δεν έχει αποθεματικό ρευστότητας ούτε 20δις,(άνθρακας
ο θησαυρός) οι εισηγμενες εταιρείες (μεγάλο κεφάλαιο) στο
χρηματιστήριο δεν αξίζουν πάνω από 12δις,(άνθρακας ο
θησαυρός) η φοροδιαφυγή των 30δις που ποντάρουν όλοι θα
διαπιστώσουν ότι τα μισά αφορούν μικροεπιχειρησεις που
αδυνατούν να πληρώσουν ακόμα και το ΤΕΒΕ τους.(πάλι
άνθρακας ο θησαυρός) Όσο για την μείωση των εξοπλισμών αν
εξασφαλίσουν την ακεραιότητα της χώρας οι οπαδοί του ΠΑΜΕ,
καμία αντίρρηση. Και ενώ γίνονται όλα αυτά, ψάχνοντας στα
σεντούκια της πλουτοκρατίας, το χρέος τρέχει ήδη στα 500δις
ευρω.
Η έξοδος μας από το ευρω ,θα φέρει
πληθωριστικές πιέσεις ,και περαιτέρω
αύξηση του χρέους, η εκδίωξη των
πολυεθνικών , δραματική αύξηση της
ανεργίας και στέρηση αναγκαίων
αγαθών επιβίωσης (πχ φάρμακα,
πετρέλαιο κλπ), αλλά επειδή στα
κομμουνιστικά καθεστώτα η εργασία
δεν είναι δικαίωμα αλλά υποχρέωση, θα
αναδιανεμηθεί ο εναπομείναντος
πλούτος ισόποσα εξισώνοντας την
εξαθλίωση ζήτημα να φθάνει για τον
καθένα μας 200ε το μήνα) θα έχουμε όλοι δουλεία ,δεν θα
κερδίζουμε από την εργασία μας και θα έχουν την απαίτηση να
οικοδομήσουμε παράλληλα και τον σοσιαλισμό, ορίζοντας
αυθαίρετα ,ποιος άλλος ; το κόμμα ,το επίπεδο ευημερίας μας.
Το μόνο όπλο που διαθέτουν είναι η προπαγάνδα και η
χειραγώγηση. Μολις το 2008 επιτράπηκε στην Κούβα, νόμιμα η
χρήση κινητών τηλεφώνων ,ενώ πριν ήταν απαγορευμένα σαν
είδος πολυτελείας της αστικής τάξης. Την κατάργηση του
ΙΝΤΕΡΝΕΤ θα την ονομάσουν, τέλος στις σειρήνες της
παγκοσμιοποίησης, την κατάργηση των ιδιωτικών ΜΜΕ , χτύπημα
στην αστική δημοσιογραφία και τέλος στην γάγγραινα των
μεγαλοεκδοτων,για το κλείσιμο του κοινοβουλίου ,θα πουν, όταν
ο λαός έχει τον γνήσιο εκφραστή του (το ΚΚΕ) τι το χρειαζεται,
οπως και στην κατάργηση των συνδικάτων θα πουν ,λαός και
κόμμα ένα συνδικάτο, και αν πάμε και στο θέμα της θρησκευτικής
συνείδησης , η απάντηση θα είναι ,ο λαός δεν χρειάζεται όπιο για
να είναι ευτυχισμένος ,είμαστε εμείς για αυτό.
Να ξέρετε σύντροφοι ότι ο ελληνικός λαός την πείνα την αντέχει
αλλά όχι τον περιορισμό της ελευθερίας του, και οι μόνοι που δεν
περιόρισαν την ελευθερία τους και το πλούσιο επίπεδο ζωής τους
είναι η νομενκλατούρα των καθεστώτων σας που δεν πέρασε
ποτέ κρίση γιατί πάντα ζουν σαν Κροίσο. Αλλά να γνωρίζετε ότι
όσα συλλαλητήρια και να κάνετε, όσους δρόμους και λιμάνια και
να κλείνετε, δεν θα αφήσουμε τις Ελληνίδες να γίνουνε
παραδουλεύτρες και πουτάνες σε ξένα κράτη και τους Έλληνες
τεμπέληδες και αλκοολικούς.
Πρόβλεψη. Η αριστερά έχει την τελευταία της ευκαιρία στην
ιστορία να ανακάμψει. Η κρίση θα περάσει ,η Ελλάδα θα βγει από
το αδιέξοδο αλλά η αριστερά θα εξαφανισθεί, όχι γιατί
υποστηρίζει κάτι ουτοπικό και αναχρονιστικό, αλλά γιατί δεν
βοήθησε να ξεπεράσουμε την κρίση.

Υπεγράφη η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας Με αμοιβές κάτω από τα όρια.

Υπεγράφη η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση
εργασίας
Με αμοιβές κάτω από τα όρια
Πριν από λίγες ημέρες, υπεγράφη στην Ελλάδα η
πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, που
καθορίζει αμοιβές κάτω και από τα χαμηλότερα όρια
ημερομισθίων και μισθών της Εθνικής Γενικής
Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας . Το γεγονός ότι η
σύμβαση αυτή υπεγράφη σε επιχείρηση που
δραστηριοποιείται στον επισφαλή , από πολλές
απόψεις, κλάδο της φύλαξης (security) θεωρείται ότι
συνιστά προπομπό και για σειρά άλλων
επιχειρήσεων στον χώρο των υπηρεσιών. Το πιο
ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της σύμβασης είναι ότι
συνδέεται και με τους όρους που θέτει ο πελάτης
της εταιρείας . Δηλαδή, το ύψος των αμοιβών
καθορίζεται βάσει των δυνατοτήτων που έχει ο
πελάτης στον οποίο η εταιρεία θα παράσχει
υπηρεσίες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η
εξέλιξη αυτή, απλώς, έρχεται να ενισχύσει το
βασικό συμπέρασμα: ότι το νέο μοντέλο της μερικής
και προσωρινής απασχόλησης, που στηρίζεται όλο
και περισότερο σε όρους ατομικών συμβάσεων,
τείνει να μετεξελιχθεί σε κανόνα. Την ίδια ώρα, τα
ποσοστά της μερικής απασχόλησης διπλασιάζονται

Αναδιάρθρωση του χρέους προβλέπει ο διάσημος οικονομολόγος κος Ρουμπινί. [συνέντευξη στην εφημερίδα Καθημερινή]

Αναδιάρθρωση του χρέους
προβλέπει ο Ρουμπινί
Ο διάσημος οικονομολόγος εξηγεί
στην «Κ» γιατί την θεωρεί
αναπόφευκτη στο μέλλον
Συνέντευξη στον Αθανασιο Eλλις
Παρά την εφαρμογή σημαντικών
διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και
επώδυνων μέτρων δημοσιονομικής
εξυγίανσης , η Ελλάδα δεν θα
μπορέσει να ανταπεξέλθει στο
τεράστιο χρέος που συσσωρεύεται
και θα αναγκασθεί να προχωρήσει σε
αναδιάρθρωσή του , υποστηρίζει
μιλώντας στην «Κ» ο διάσημος
οικονομολόγος Νούριελ Ρουμπινί, ο
άνθρωπος που πριν από πέντε
χρόνια προέβλεψε την παγκόσμια
οικονομική κρίση . «Αν δεν θέλετε να
την πείτε πτώχευση, μην την λέτε
πτώχευση. Πείτε την αναδιάρθρωση
υπό πίεση, αλλά είναι βέβαιο ότι θα
συμβεί» επιμένει ο γεννημένος στην
Κωνσταντινούπολη Ιρανοεβραίος
καθηγητής του Πανεπιστημίου της
Νέας Υόρκης , ο οποίος έχει
χαρακτηρίσει την Ελλάδα
«LehmaBrothers της Ευρώπης» και
θεωρεί πως ο δανεισμός από το ΔΝΤ
και την Ε . Ε. το μόνο που επιτυγχάνει
είναι να αναβάλει την αναπόφευκτη
αναδιάρθρωση , με αποτέλεσμα όταν
γίνει αυτή να μην είναι πλέον
ελεγχόμενη .
Ο κ. Ρουμπινί, τον οποίο το
περιοδικό Time συμπεριέλαβε
πέρυσι στους 100 ανθρώπους με τη
μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο,
οφείλει τη φήμη του στην πρόβλεψη
που έκανε το 2005 περί επερχόμενης
κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων
στις ΗΠΑ και γενικευμένης
οικονομικής καταστροφής . Το 2008
το περιοδικό Fortune ανέφερε ότι
«όταν το 2005 ο Ρουμπινί έλεγε πως
οι τιμές των ακινήτων επέπλεαν σε
ένα κύμα εικασιών , το οποίο
σύντομα θα βύθιζε την οικονομία,
πολλοί τον περιέγραφαν ως
Κασσάνδρα , αλλά τώρα
αποδεικνύεται σοφός».
- Η εκτίμησή σας για την Ελλάδα
παραμένει το ίδιο αρνητική όπως
ήταν την περασμένη άνοιξη ; Ο κ.
Στρος-Καν δηλώνει ότι η Ελλάδα
κινείται στον σωστό δρόμο.
- Κοιτάξτε. Εχουν υπάρξει μέτρα
δημοσιονομικής εξυγίανσης, αλλά
όπως ήταν αναμενόμενο και το
ξέραμε , η αύξηση των φόρων και η
μείωση των δαπανών έχει επηρεάσει
αρνητικά τη συνολική ζήτηση και το
ΑΕΠ που μειώνονται , και όσο θα
μειώνονται καθίσταται πιο δύσκολη
η βελτίωση της σχέσης του
ελλείμματος και του χρέους με το
ΑΕΠ . Υπάρχουν επίσης πολιτικές
αντιστάσεις που γίνονται
περισσότερο ηχηρές .
- Ομως, παρά τις όποιες ενστάσεις, η
Ελλάδα εφαρμόζει σημαντικά
διαρθρωτικά μέτρα .
- Ακόμη και εάν η Ελλάδα υλοποιήσει
όλα όσα περιλαμβάνονται στο
πρόγραμμα του ΔΝΤ , εάν λάβει όλα
τα δρακόντεια μέτρα
δημοσιονομικής εξυγίανσης και
σταθεροποίησης , το ίδιο το
πρόγραμμα προβλέπει μείωση της
παραγωγής και , σύμφωνα με το
καλύτερο σενάριο, το δημόσιο χρέος
της Ελλάδας θα σταθεροποιηθεί στα
επίπεδα του 148% του ΑΕΠ, που για
μένα δεν είναι βιώσιμο και απαιτεί
αναδιάρθρωση .
Αναβολή
- Η ελληνική κυβέρνηση επιμένει ότι
δεν τίθεται θέμα πτώχευσης.
- Οι Ελληνες γυρίζουν και δηλώνουν
σε όλους τους τόνους ότι ποτέ δεν
θα προχωρήσουν σε πτώχευση . Το
ζήτημα δεν είναι η πτώχευση. Πολύ
λίγα κράτη κάνουν ξεκάθαρη
πτώχευση . Αλλά πολλά προχωρούν
σε επιβαλλόμενη από τις αρχές, που
διέπουν τις αγορές, ελεγχόμενη
αναδιάρθρωση του δημόσιου
χρέους τους . Αλλά το κάνουν υπό
την απειλή της πτώχευσης, αλλιώς
κανείς δεν θα δεχόταν οικειοθελώς
να πάρει νέο χρέος με χειρότερη
προμήθεια . Το Πακιστάν, η Ουκρανία,
ο Αγ. Δομίνικος, η Ουρουγουάη,
είναι χώρες που έχουν κάνει
ελεγχόμενη , «εκτός δικαστηρίου»,
εκτός πτώχευσης, προληπτική
αναδιάρθρωση του χρέους,
ανταλλάσσοντας το παλαιό χρέος με
νέο . Με αυτό τον τρόπο αναβάλλουν
την ωρίμαση του χρέους για πολλά
χρόνια , μειώνοντας τα επιτόκια για
το νέο χρέος κάτω από τα επίπεδα
της αγοράς , και διατηρώντας την
ονομαστική αξία του χρέους στο
100% ώστε οι τράπεζες που το έχουν
να μην αρχίσουν να το διαγράφουν.
Οσο η αξία του χρέους είναι
σταθερή , δεν υποχρεούσαι να το
διαγράψεις. Μπορεί να επιτευχθεί
«κούρεμα» με την επιμήκυνση της
αποπληρωμής και θέτοντας όρια στα
επιτόκια .
Μη ρεαλιστική η επιστροφή στις
αγορές
Ο κ. Ρουμπινί είναι κατηγορηματικός
όταν η συζήτηση έρχεται στο θέμα
της επαναφοράς της Ελλάδας στις
αγορές χρήματος . Οπως ξεκαθαρίζει,
θεωρεί μη ρεαλιστική την πρόβλεψη
για επάνοδο σε 18 μήνες το πολύ. Κι
εξηγεί τους λόγους.
- Η εκτίμηση του ΔΝΤ ότι σε 12 ή 18
μήνες η Ελλάδα θα μπορούσε να
επιστρέψει στις αγορές δεν είναι
ρεαλιστική ;
- Εγώ δεν την βρίσκω ρεαλιστική.
Ακόμη και στο καλύτερο σενάριο,
είναι δύσκολο να δει κανείς πώς η
Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει μια
πρόσβαση στις αγορές που θα έχει
νόημα . Η εξυγίανση θα είναι
επώδυνη, με περισσότερο
στασιμοπληθωρισμό, περισσότερη
ύφεση. Αλλά, όπως σας είπα,
μπορείτε να προχωρήσετε σε
ελεγχόμενη αναδιάρθρωση . Να
μειώσετε το χρέος σας με έναν
ελεγχόμενο τρόπο , όπως έχουν κάνει
πολλές χώρες, και τότε δεν θα
χρειασθεί να απευθυνθείτε στις
αγορές .
- Αρα, επιμένετε ότι η πτώχευση είναι
αναπόφευκτη.
- Για μένα είναι αναπόφευκτη. Θα
συμβεί. Διότι είναι αδύνατον να
επιζήσει η Ελλάδα με ένα χρέος που
φθάνει στο 150% του ΑΕΠ. Να
αντικαταστήσει το ιδιωτικό χρέος με
δημόσιο , να μπορέσει να
αποπληρώσει το ΔΝΤ και την Ε. Ε.
ύστερα από τρία χρόνια, και να
επιστρέψει στις αγορές με τα spreads
να παραμένουν στο ζενίθ. Θα
χρειαστεί μια ελεγχόμενη
αναδιάρθρωση . Αν δεν θέλετε να την
πείτε πτώχευση, μην την λέτε
πτώχευση. Πείτε τη αναδιάρθρωση
υπό πίεση. Εχει συμβεί τόσες φορές.
Και κανείς δεν πιστεύει ότι δεν θα
συμβεί και στην περίπτωση της
Ελλάδας .
Το ίδιο θα συμβεί στην πορεία και με
την Ιρλανδία και την Πορτογαλία . Θα
έχουμε, λοιπόν, ουσιαστικές
πτωχεύσεις (effective defaults), ίσως
όχι επίσημες, αλλά ακόμη και εάν δεν
θέλετε να χρησιμοποιήσετε την
βρώμικη λέξη «πτώχευση», θα είναι
ελεγχόμενες αναδιαρθρώσεις χρέους
οι οποίες θα αρχίσουν από την
Ελλάδα . Δεν έχω καμία αμφιβολία επ'
αυτού.
- Τίθεται ζήτημα εξόδου της Ελλάδας
από το ευρώ;
- Είναι δύο διαφορετικά ζητήματα.
Μπορείτε να κάνετε ελεγχόμενη
αναδιάρθρωση και να παραμείνετε
στη νομισματική ένωση , αλλά
μπορείτε ταυτόχρονα να βγείτε από
το ευρώ . Η αναδιάρθρωση είναι πιο
πιθανή, και θα συμβεί νωρίτερα από
την ενδεχόμενη επιλογή της εξόδου
από την Ευρωζώνη , η οποία είναι
λίγο παγίδα αφού ουσιαστικά θα
οδηγηθείτε εκτός Ευρωπαϊκής
Ενωσης . Αρα, το κόστος μιας τέτοιας
εξέλιξης είναι πολύ μεγαλύτερο από
μια αναδιάρθρωση του χρέους . Αυτό
είναι ένα σενάριο για τα επόμενα
πέντε χρόνια όταν χώρες όπως η
Ελλάδα και άλλες υποστούν όλες τις
θυσίες και εξακολουθούν να μην
παρουσιάζουν ανάπτυξη . Εάν δεν
έχουν υποχωρήσει οι τιμές στο
εσωτερικό και δεν έχει υπάρξει
αύξηση της ανταγωνιστικότητας
μέσω μικρότερης αύξησης των
μισθών από την παραγωγικότητα,
στην πορεία οι χώρες αυτές θα
αντιμετωπίσουν πρόβλημα
ανάπτυξης το οποίο δεν θα μπορεί
να επιλυθεί με αναδιάρθρωση του
χρέους , κάτι που σημαίνει ότι η
επιλογή εξόδου από το ευρώ
παραμένει στο τραπέζι ως μια
πιθανότητα .
Χρονική μετάθεση του
προβλήματος
Οταν η «Κ» επισήμανε στον κ.
Ρουμπινί ότι στο σενάριο περί
αναπόφευκτης πτώχευσης η Ελλάδα
θα αντέτεινε πως η ελληνική
οικονομία αλλάζει και σύντομα θα
είναι περισσότερο ανταγωνιστική
και θα παρουσιάζει ανάπτυξη ,
παρενέβη ο διευθυντής αγορών και
στρατηγικής της Roubini Global
Economics, Αρναμπ Ντας, για να
τονίσει πως ναι μεν «η επίσημη
γραμμή είναι ότι αποδίδει η
δημοσιονομική εξυγίανση , και αυτό
είναι σωστό, αλλά τίθεται το
ερώτημα εάν ταυτόχρονα
υλοποιούνται και όλες οι άλλες
αλλαγές , και μάλιστα με τέτοιους
ρυθμούς που να φέρουν την Ελλάδα
στο ποθητό σημείο στο τέλους του
προγράμματος ».
Και συνέχισε: «Αυτό μένει να φανεί,
αλλά μέχρι στιγμής τα πράγματα δεν
κινούνται προς αυτή την
κατεύθυνση . Ο πληθωρισμός είναι
5%, το εξωτερικό χρέος αυξάνεται
και η ανταγωνιστικότητα δεν
αποκαθίσταται . Εχει επιλεγεί ένας
πολύ επώδυνος τρόπος
σταθεροποίησης . Είναι σαφώς
αναγκαίος για να διατηρηθεί το
ευρώ , αλλά λογικά αυτό που
αναμένεται να συμβεί είναι να
μετατεθεί χρονικά το πρόβλημα τόσο
ώστε να μην προκαλέσει συστημικό
κύμα μετάδοσής του στην Ιρλανδία ,
την Πορτογαλία και την Ισπανία. Να
δοθεί σε αυτές τις χώρες αρκετός
χρόνος να θέσουν τα δημοσιονομικά
τους και το δημόσιο χρέος τους υπό
έλεγχο , και τότε, αν η Ελλάδα
εξακολουθεί να μην βρίσκεται σε
βιώσιμη φάση , να γίνει
αναδιάρθρωση του χρέους και να
παραμείνει στο ευρώ ».